Vintage Whisky Shop

Glengoyne Distillery

To ταξίδι ήταν κανονισμένο από εβδομάδες. Ήταν το αποτέλεσμα πολλών συζητήσεων και αλλαγής ημερομηνιών, καθώς τα συχνά ταξίδια του Stuart εκτός Σκωτίας, αλλά και τα δικά μου δυσκόλευαν την κατάσταση.

Ξεκίνησα περίπου 12 το βράδυ το μακρινό και πλέον γνώριμο ανηφορικό δρόμο που κατά το μεγαλύτερο διάστημα της ημέρας συναντά κανείς καμιά φορά ακόμη και δεκάδες χιλιόμετρα μποτιλιάρισμα. Είναι πολύ μοναχικά να οδηγείς μόνος και ειδικά με την μονότονα έντονη κυκλοφορία, αλλά η αγωνία και οι σκέψεις μου με κρατούσαν ξάγρυπνο. Η μουσική ένα τελευταίο δισκάκι που έγραψα με παραδοσιακά κέλτικα τραγούδια.

Οι δρόμοι γύρω από το Manchester είναι ήσυχοι. Είναι κιόλας σχεδόν 3 το πρωί. Το κομμάτι που πράγματι μου αρέσει πολύ είναι μετά το Lancaster και ακόμη μετά το Carlile . Οι δρόμοι είναι πιο ερημικοί κατά την διάρκεια της νύχτας και το τοπίο αλλάζει. Αρχίζει η Σκωτία……Περίπου 20 λεπτά μετά το Manchester αρχίζω ξαφνικά να ξεχωρίζω τα πρώτα δειλά φώτα του πρωινού να έρχονται από το βορά και είναι μόλις λίγο μετά τις 3 το πρωί. Το καλοκαίρι στα Highlands νιώθεις πως δεν νυχτώνει ποτέ.

Αρχίζει πλέον να γίνετε αισθητή η διαφορά στο τοπίο και στην ατμόσφαιρα. Οι λόφοι είναι πιο απόκρημνοι και επιβλητικοί και τα πρώτα σύννεφα κάνουν την εμφάνιση τους. Χαμηλή ομίχλη μερικών μέτρων θα έλεγα ( mist ) ξεπροβάλει δειλά δειλά μέσα από τους λόφους και δημιουργεί τα πρώτα έντονα συναισθήματα. Η Σκωτία αρχίζει από κάπου εδώ σκέφτομαι.

Έχω περάσει πλέον την Γλασκόβη και το GPS μου δίνει οδηγία να συνεχίσω ευθεία. Είμαι φοβερά νυσταγμένος και η προηγούμενη στάση ανεφοδιασμού ήταν πριν περίπου 2 ώρες είναι κιόλας 6.15 το πρωί και είναι μια πανέμορφη συννεφιασμένη μέρα. Αλλά αυτό που συμβαίνει με ανησυχεί. Το GPS δίνει οδηγία να συνεχίσω ευθεία πλησιάζω τον προορισμό μου σε 15 με 20 λεπτά, αλλά το τοπίο στο έντονο φως της ημέρας δεν είναι σε τίποτα όμοιο με αυτό που έχω δει σε φωτογραφίες, αλλά ακόμα και στο σκίτσο του Alfred Barnard για το τι περιβάλλει το αποστακτήριο Glengoyne. Κάτι πρέπει να έχει γίνει λάθος σκέφτομαι. Είναι αδύνατο το αποστακτήριο να βρίσκετε σε αυτό το κομμάτι της Σκωτίας που το GPS με οδηγεί, οι λόφοι σχεδόν εξαφανίζονται σε πεδιάδες γεμάτες από κριθάρι και δάσος δεν υπάρχει πουθενά. Κάνω στην άκρη του δρόμου και ρυθμίζοντας το GPS ξανά διαπιστώνω ότι οι φόβοι μου επιβεβαιώθηκαν. Πρέπει τώρα να αφήσω τον κεντρικό δρόμο που οδηγεί στο γεμάτο ιστορία Stirling (γνωστή μάχη του William Wallace ) και είναι ακόμη μισή ώρα δρόμος. Τώρα το τοπίο αρχίζει να αλλάζει ξανά. Τα χωριά που περνώ είναι μικρά και γραφικά. Οι λόφοι γύρω μου όλο πιο μεγαλύτεροι και απόκρημνοι. Τα λιβάδια καταπράσινα. Η ατμόσφαιρα είναι πλέον γνωστή. Πολύ γνώριμο τοπίο σε αυτό που οι περιπλανήσεις μου τα τελευταία χρόνια στα υψίπεδα της Σκωτίας το συνδέουν με την ύπαρξη κάποιου αποστακτηρίου του νερού της ζωής.

Ναι είναι αλήθεια πρέπει να είμαι κοντά. Αρχίζω να σκέφτομαι πολύ γρήγορα πράγματα που θα πρέπει να ρωτήσω να δω να μην ξεχάσω να διευκρινίσω κάτι. Είμαι σε εγρήγορση. Και ναι βλέπω επιτέλους την πρώτη πινακίδα. Αισθάνομαι ότι είμαι πάρα πολύ κοντά. Από δεξιά μου αρχίζει ένα μικρό δάσος. Και υπάρχει και μια δεξιά στροφή. Αριστερά και κάτω από το δρόμο βλέπω τις πρώτες μαυρισμένες αποθήκες. Αυτές που η εξωτερική μαυρίλα αποκαλύπτει την ύπαρξη βαρελιών ουίσκι μέσα στις αποθήκες με την μαυρίλα να είναι αίτιο της εξάτμισης του οινοπνεύματος και του μύκητα που θρέφεται ζει και αναπτύσσετε στα τοιχώματα της αποθήκης από την εξάτμιση του όπως ονομάζετε “angel’s share” που προσεγγίζει τα 200εκ βαρέλια ετησίως. Καταλαβαίνει κανείς ότι περπατώντας και μόνο γύρω από τις αποθήκες μπορεί να αναπνέει μια σημαντική ποσότητα νέου και παλιού οινοπνεύματος/ουίσκι.

Κάνω αριστερά στην ένδειξη Parking και πολύ γρήγορα διαπιστώνω ότι ο δρόμος κυκλοφορίας χωρίζει το μικρό αυτό αποστακτήριο στα δύο. Νότια είναι οι αποθήκες και βόρεια το αποστακτήριο. Αργότερα θα μάθω από τον Stuart ότι ο δρόμος ουσιαστικά χωρίζει τα Highlands από Lowlands και συνεπώς οι 8 αποθήκες του Glengoyne ανήκουν στα Lowlands.

Είναι σχεδόν 7 το πρωί. Νιώθω φοβερά κουρασμένος μετά από 7 ώρες ολονύκτιας διαδρομής. Αποκοιμήθηκα για περίπου μισή ώρα όταν στις 7.27 κάποιος με μπλε φόρμα και τα διακριτικά Glengoyne στην καλοσιδερομένη φόρμα του χτυπά το τζάμι του αυτοκινήτου μου. Μου χαμογελά και ανοίγω το τζάμι “First in the Queue Buddy?” βλέπω στην φόρμα του υπάρχει διακριτικό με το όνομα του: Peter. Toυ εξηγώ γρήγορα για την επίσκεψη μου, και μου λέει σε περιμέναμε σήμερα.

Έχουμε μαζευτεί σε ένα δωμάτιο που πίνουν όλοι γρήγορα τον πρωινό καφέ τους. Ο Duncan ένας από τους πιο ηλικιωμένους Still Men μου κάνει καφέ. Οι άλλοι τον πειράζουν που αν και στα 60 δεν μπορεί να κάνει ένα καλό καφέ. Μου λέει όταν έρθουν οι κοπέλες του Visitor centre θα σου κάνουν καλύτερο καφέ. Είμαι έκπληκτος από την ενεργητικότητα, ενθουσιασμό, ζωντάνια και καλοσύνη αυτού του μοναδικού ανθρώπου. Δίπλα μου ο τεράστιος Ronnie ένας άλλος Still Man. Δεν μπορώ να πιστέψω αυτοί οι ευγενικοί άνθρωποι που φυσιογνωμικά τους ήξερα από τις συλλεκτικές εμφιαλώσεις του Glengoyne βρίσκονται δίπλα μου. Μιλάμε μαζί για μαλτ ουίσκι……………. Έχω αρχίσει κιόλας τις ερωτήσεις μου. Από που φέρνουν το βυνοποιημμένο κριθάρι και από πού αγοράζουν την μαγιά. Για τα βαρέλια που χρησιμοποιούν κ.α. Ο Duncan δεν βλέπει την ώρα να μου δείξει τους άμβυκες στο stillroom.

Είμαι σχεδόν σε έκσταση όταν ο Duncan ανοίγει την διπλή παλιά ξύλινη πόρτα και οι 3 άμβυκες ξεπροβάλουν στο βάθος. Δεν σταματάει να μου μιλάει με ενθουσιασμό μικρού παιδιού. Σαν τους μοναχούς στο Όρος αισθάνθηκα πως είχα κάποιον δίπλα. Αποσβολωμένος τον άκουγα να μου περιγράφει τις ουσιαστικά 2 και μισή αποστάξεις που χρησιμοποιούν για να βγάλουν ένα όσο το δυνατόν περισσότερο ραφιναρισμένο ουίσκι. Και πολλά άλλα μυστικά για την βράση, πως μυρίζουν τα Low wines και πολλά άλλα.

Μετά κατευθυνόμαστε στην πηγή βόρεια από του αποστακτήριου και στην βάση του λόφου. Μου λέει το νερό δεν είναι αρκετό. Χρειαζόμαστε βροχή, αλλά ήταν ένα πολύ ξερό καλοκαίρι. Δείχνει να ανησυχεί. Τον ρωτώ που μένεις? Μου δείχνει ένα όμορφο σπίτι μέσα στο δάσος μερικά εκατοντάδες μέτρα από το αποστακτήριο, “ that’s my cottage” μου λέει.

Είμαι πλέον στην αίθουσα υποδοχής των επισκεπτών. Οι πανέμορφες κοπέλες του αποστακτηρίου έχουν φτάσει. Είναι το μοναδικό αποστακτήριο που έχω επισκεφτεί στην Σκωτία με τόσο όμορφες κοπέλες. Θα έλεγα ίσως και το Tomatin. Tο μάρκετινγκ που λέγαμε?

Στους τοίχους της ζεστής αίθουσας με δερμάτινους καναπέδες και τζάκι, παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες από την οικογένεια Lang που είχε στην ιδιοκτησία της το αποστακτήριο για 100 περίπου χρόνια από το 1876 μέχρι την εξαγορά του από το Edrington group που έκανε περιουσία με το Macallan να αρχίζει να γίνετε γνωστό στην Αμερική στις αρχές της δεκαετίας του 70. Μποέμηδες άνθρωποι έδειχναν οι Lang στις φωτογραφίες τουλάχιστον. Ήταν μια πολύ παλιά που μου άρεσε με βαρέλια στο λιμάνι της Γλασκόβης και μια άλλη όπου ένα μέλος της οικογένειας έκανε ιστιοπλοΐα κάπου στα δυτικά νησιά της Σκωτίας. Αυτό που μου άρεσε ήταν το βλέμμα του στην φωτογραφία υπήρχε μια μελαγχολία και αρχοντιά, πάντα είχα την απορία να μάθω και να γνωρίσω περισσότερα για αυτούς που έχτισαν τα αποστακτήρια της Σκωτίας τα δύσκολα εκείνα χρόνια.

Ο Stuart έφτασε στο τέλος σχεδόν της ξενάγησης μου, αλλά στο πιο σημαντικό κομμάτι. Ήταν η πρώτη φορά που δοκίμαζα ουίσκι σε αποθήκη αποστακτηρίου και μέσα από βαρέλι. Ένα 20 ετών Oloroso sherry cask και ένα 1 refill x bourbon Jack Daniels cask. Το πρώτο πράγμα που αισθάνθηκα να πω ήταν έτσι πρέπει να είναι το ουίσκι, αυτό θέλω να δοκιμάζω όταν πίνω ουίσκι…………………………….καθίσαμε στην αποθήκη για αρκετή ώρα και νομίζω όλοι μας είχαμε την πιο ενθουσιώδη κουβέντα. Ο Stuart μου είπε ότι κατά καιρούς έχουν ακούσει διάφορες δηλώσεις κατά την διάρκεια της τελετής/δοκιμής και μύησης στα μυστικά του Glengoyne στην αποθήκη. Ο Νορβηγός αντιπρόσωπος τους δήλωσε ότι θα ήταν χαρούμενος απλά να είναι η μαυρίλα στους τοίχους του Dunage Warehouse σε όποια ζωή και αν ήταν………..

Δεν έχω λόγια να ευχαριστήσω τους 9 ανθρώπους που δουλεύουν για την παραγωγή αυτού του αντρίκιου μαλτ μέρα και νύχτα. Είχα χρόνια να δω τόσο χαρούμενους ανθρώπους σε εργασιακό περιβάλλον…….αν μπορεί να το ονομάσει κανείς έτσι. Η καλοσύνη, γενναιοδωρία και αρχοντιά αυτών των ανθρώπων είναι βγαλμένη από άλλη εποχή. Η εμπειρία μου στο Glengoyne είναι αδύνατο να περιγραφτεί και είναι πολύ λίγα αυτά που μοιράστηκα μαζί σας αλλά δεν ήθελα να σας κουράσω. Η μόνη πίκρα μου ήταν ότι αυτή την εμπειρία δεν μπόρεσα να την μοιραστώ με τους ανθρώπους που θα ήθελα και ένιωσα μοναχικά για λίγο.

Ποτέ δεν περίμενα ότι θα ξαναζούσα το συναίσθημα που είχα όταν για πρώτη φορά επισκέφτηκα αποστακτήριο στην Σκωτία. Η επίσκεψη μου στο Glengoyne η όλη εμπειρία, έβαλε τα θεμέλια για ένα ετήσιο «προσκύνημα» σε ένα από τα πιο όμορφα μέρη του κόσμου.